Cytat z Wedikranjuv444 data 2 września 2026, 16:15

Bax, mən heç vaxt buna inanmazdım, amma həyat bəzən elə qəribə oyunlar oynayır ki, gülüb- gülmək arasında qalırsan. Hər şey o gün işdən qayıdarkən başladı. Hava çox isti idi, payızın o yorucu istisi, sanki yay geri dönmüşdü, insanlar tər-tər içində, metronun içi isə duman kimi idi. Mən işdən çox yorğun çıxmışdım, bir müştəri ilə yaşadığım xoşagəlməz söhbət hələ də beynimdə idi. Kürək çantamı çiynimə vurub metropolitenə endim, qatarı gözləyirdim. O izdiham içində, mehmanxanadan çıxmış turistlər, tələsik ofis işçiləri, məktəbli uşaqlar. Qatar gəldi, içəri girdim, ayaqüstə dayandım. Səkkiz dayanacaq qabağımda idi, telefonumu çıxarıb sosial şəbəkələri gəzməyə başladım. Birdən stansiyada qatar ləngidikcə, bir adam çantamı itələdi, mən balansımı itirdim, telefonum əlimdən yerə düşdü. Yerə əyilib telefonumu götürəndə, qatarın qapıları açıldı, adamlar çölə çıxmağa başladı. Mən də ayağa qalxdım, harada olduğumuzu başa düşmədim, amma bir şey hiss etdim – çiynimdəki çanta yüngülləşmişdi. Dayandım, baxdım: çantada yox idi! O çantada nə yox idi? İş kompüterim, portfel, eynək, hətta yeni aldığım kitab. Ürəyim elə döyünməyə başladı ki, qonşularım eşidə bilərdi. Qatar qapıları bağlanıb hərəkət etdi, mən isə peronda qaldım.

Kor-koranə peronda dayanıb ətrafa baxdım, heç kim nə olduğunu bilmirdi. Birdən yadıma düşdü ki, çantamda bir nömrə var idi, amma o nömrə artıq mənim yanımda deyildi. Mən itki içində idim, bütün iş sənədlərim, müştəri məlumatları, hamısı itmişdi. Peronda bir dəqiqə düşündüm, nə etməli. Metronun idarəsinə müraciət etmək qərarına gəldim, amma ora getmək üçün mənə vaxt lazım idi. O an əl-ayağım tutulmuşdu, məqsədsizcə qatarı gözlədim, digər perona keçdim. O vaxt idi ki, bir az dincəlmək, beynimi boşaltmaq istədim. Oturduğum skamyada, metronun o nəmli, qaranlıq havasında, telefonu açdım. Əvvəlcə internetə girib çatımın itməsi ilə bağlı bir şeylər axtarmaq istədim, amma gözüm bir reklama ilişdi. O reklamda bir oyun platforması təsvir olunurdu, amma mən heç oynamaq fikrində deyildim. Bir az maraqlandım, çünki qarşıma çıxan səhifədə çox rəngli oyunlar var idi. O anda, metronun səs-küyü içində, düşündüm: “Bəlkə də bir az diqqətimizi yayındırsaq, beynimiz aydınlaşar?”. Və mən həmin platformaya daxil olub mostbet sign up düyməsini gördüm. O qədər sadə idi, sadəcə nömrəmi yazdım, təsdiqləmə kodu gəldi, bir neçə saniyəyə qeydiyyat tamamlandı. Düşündüm ki, bəlkə də bu itki mənə bir işarədir, bəlkə taleyin özü mənə yeni bir qapı açır.

Peronda oturub, qatar gələnə qədər 40 dəqiqəm var idi. Mən 10 manat yatırdım, çünki nə qədər itirsəm də, itmiş çantamla müqayisədə bu heç nə idi. İlk oyun seçimim “Şərq xəzinələri” adlanırdı, orada qızıl, mirvari, lampalar var idi. Hər fırlanma bir nağıl kimi idi, məni metronun o boz rəngli dünyasından uzaqlaşdırırdı. Və təsəvvür edin, üçüncü fırlanmada ekranda işıqlar yandı, balansıma 25 manat əlavə olundu. Heç gözləmirdim, bu qədər tez udmaq. Ürəyim birdən sevincdən doldu, itki ağrım yüngülləşdi. Sonra qatar gəldi, mən içəri girdim, daha bir neçə fırlanma etdim, uduşlar davam etdi. 25 manat birdən 50 manat oldu. Mən dayandım, çünki bəxtimdən qorxdum, bilmirdim ki, bu qədər sürətli qazanmaq yaxşıdır, yoxsa pis. Qatardan çıxıb evə getdim, amma artıq itki ağrısı keçmişdi. Evdə həyat yoldaşıma dedim: “Çantamı itirmişəm, amma bu gün mən başqa bir şey qazandım”. O, başa düşmədi, amma mən gülümsədim, çünki bu uduş mənə o itkinin ağırlığını unutdurdu.

Ertəsi gün işdə müştəri məlumatlarını bərpa etmək üçün saatlarla məşğul oldum, amma çantam hələ də yox idi. Axşam evə qayıdarkən yenə metronun yanından keçdim, bu dəfə daha sakit idim. Düşündüm ki, bəlkə də bu iki günlük təcrübədən sonra bu oyun platforması mənim üçün bir növ sığınacağa çevrilib. Evə çatıb, çay dəmlədim, sakitcə oturdum, telefonda mostbet sign up etdiyim hesabı açdım. Artıq bir az təcrübəm var idi, hansı oyunların daha çox xoşuma gəldiyini bilirdim. Həmin gün mən “Piratlara qarşı” oyununa baxdım, dəniz quldurları, xəritələr, qızıl döşlər. Bu oyun mənə uşaqlıqda oxuduğum macəra kitablarını xatırlatdı. 15 manat yatırdım, amma bu dəfə tələsmədim, hər fırlanmadan zövq aldım. Bir neçə dəfə itirdim, amma sonda 30 manata qalxdım. Həmin gecə yatanda düşündüm: “Çanta itdi, amma mən əvəzində bir şey tapdım”. Bu, pul deyildi, bu, o duyğu idi – kiçik bir qələbə hissi, həyatın çətin anlarında belə, özünü yaxşı hiss etmə üçün bir fürsət.

Üç gün sonra metronun itirilmiş əşyalar bürosundan mənə zəng gəldi: çantam tapılıbmış. Kimsə onu peronda tapıb təhvil vermişdi. Mən o qədər sevindim ki, sanki dünyanı qazanmışdım. O gün işdən tez çıxıb çantamı götürməyə getdim. İçində hər şey vardı, heç nə əskik deyildi. O an anladım ki, dünya nə qədər gözəldir, insanlar nə qədər xeyirxahdır. Evə qayıdarkən özümə qərar verdim ki, axşam bir az da o platformada oynayım, amma bu dəfə sevinclə, narahatlıq yox. Həmin gün 20 manatla oynamağa başladım, mənim üçün yeni bir oyun seçdim – “Maya təqvimi” – məni valeh etdi, çünki qrafikası o qədər real idi ki, sanki qədim bir məbəddə idim. O gün mən 60 manat qazandım, bu, mənim ən böyük uduşum idi. Amma ən gözəl hiss o idi ki, mən bu uduşu çantamın itməsi ilə əlaqələndirmirdim, mən sadəcə xoşbəxt idim.

Həmin axşam həyat yoldaşıma dedim: “İnan ki, bu platforma mənə çanta itkisini unutdurdu, mən ora daxil olanda mostbet sign up etdiyim ilk günü xatırlayıram, nə qədər itki içində idim, amma indi mən qazanmışam”. O güldü, amma mən ciddi idim. Oyunlar mənə göstərdi ki, həyatda hər itki yeni bir qazanc üçün fürsətdir. Mən çantamı itirmişdim, amma özümə inamı tapdım. İndi mən vaxtaşırı o platformaya daxil oluram, amma heç vaxt oyunlardan asılı olmamışam. Mən sadəcə stres atmaq, düşüncələrimi dəyişmək üçün bir neçə fırlanma edirəm. Məsələn, hərdən işdən yorğun qayıdanda, bir fincan çayla telefonu açıb 10 dəqiqə oynayıram, bu mənə kifayət edir. Və ən vacib qayda – uduşdan sonra dayanmaq, itkidən sonra qaçmamaq. Bu qaydanı öyrəndim və bu məni qorudu.

Bu gün mən bu hekayəni yazıram və düşünürəm ki, bəlkə də kimsə metroda çantasını itirib, kədər içindədir, amma bu hekayə ona ümid versin – hər qapı bağlananda başqa bir qapı açılır. Mənim qapım oyun platforması oldu, amma bu o demək deyil ki, hamı qumara başlasın. Mən sadəcə öz təcrübəmi bölüşürəm, necə ki, təsadüfi bir anda, düşüncələrim dəyişdi. Mən əvvəlki kimi deyiləm, daha az həyəcanlanıram, daha çox məntiqlə düşünürəm, hətta işdəki problemlərə də fərqli baxıram. Bu oyunlar mənə öyrətdi ki, bəzən bir az risk etmək, bir az da cəsarətli olmaq lazımdır, amma bu risk məntiqli olmalıdır. Mən qumarbaz deyiləm, mən sadəcə həyatın kiçik zövqlərini axtaran bir insanam. Və bu zövqləri tapdığım üçün şadam. İndi çantam həmişə yanımdadır, amma o itki mənə heç vaxt kədər vermir, çünki bilirəm ki, onun əvəzində mən daha dəyərli bir şey qazandım – özümə inam. Və bu, hər hansı puldan daha dəyərlidir. Bəlkə də bir gün mən bu platformada böyük bir uduş qazanaram, amma bu gün mən onsuz da qalibəm, çünki öz hisslərimə qalib gəldim. Bu, ən böyük qələbədir.