W codziennym życiu garderoba jesienno-zimowa wymaga od nas przede wszystkim pragmatyki. Ma być 

• ciepło;
• niebrudząco (choć warto pamiętać, że kolory jasne i ciemne brudzą się dokładnie tak samo, tylko na ciemnych nie widać);
• wygodnie, szczególnie jeśli przemieszczamy się samochodem.

Początek grudnia – koniec lutego

Jeśli chodzi o ciepłe okrycia wierzchnie, które nosimy zwyczajowo od początku grudnia do końca lutego, powinny być uszyte z tkaniny, która charakteryzuje się dużą zwartością włókien.

Im tkanina lepsza w gatunku, tym mniej waży (pomimo ścisłego utkania), a także płynniej układa się na sylwetce.

Dobry płaszcz zatem, czy kurtka, to zazwyczaj największy z wydatków, które ponosimy tworząc garderobę klasyczną.

Na marginesie, chętnie poznałabym statystyki, które mówią o tym, jak często przeciętna Polka jest w stanie nabyć dobrej jakości płaszcz.

I nie chodzi rzecz jasna o to, że płaszcz ma być często wymieniany (przeczyłoby to głównej promowanej tu, na blogu, zasadzie: jakość zamiast ilości) lecz o to, że klasyczna garderoba zaleca mieć w szafie przynajmniej dwa, trzy modele płaszczy na różne okazje (formalna, codzienna, swobodna). 

Wypełnienie – ocieplenie

Z pragmatycznego, ale także estetycznego punktu widzenia bardzo ważne jest to, co płaszcz ma w środku, czyli to, co powinno go ocieplać.

W zimowej garderobie dobrej jakości, nie mówiąc już o tej szytej na zamówienie, najistotniejsze jest wypełnienie.

Wypełnienie to warstwa zawierająca się pomiędzy podszewką a tkaniną wierzchnią.

Jest to materiał/wyrób o takiej strukturze, która zwiększa intensywność wymiany ciepła, a także odprowadzania wilgoci. 

Najlepiej więc, jeśli jest to wypełnienie również wełniane, na tyle poddające się w procesie szycia, że nie tworzy (niechcianych) fałdów i nie dodaje objętości, a przynajmniej nie znacznie.

Ocieplenie w naszym klimacie powinno być umieszczone do linii bioder, co chroni przed zimnem tak wrażliwe części ciała jak nerki.

Art de vivre écologique

Do solidnie ocieplonych płaszczy i kurtek płaszczowych uszytych ze zwartej tkaniny wełnianej pasują takie dodatki jak futrzane kołnierze czy takież obszycia przy rękawach. Zdecydowanie dodają one ciepłym płaszczom szyku. 

Dodam dla jasności, że dziś nawet tradycyjny savoir-vivre opowiada się za dodatkami ze sztucznego futra (art de vivre écologique), albo przynajmniej z drugiej ręki (na przykład zaleca, zamiast kupowania nowych elementów futrzanych i wspierania tym samym owej produkcji, wykorzystanie dobrej jakości skórki odziedziczonej po mamie lub babci). 

Systematyka płaszczy

O stylu okrycia wierzchniego, a także o tym, do której kategorii kodu ubioru się ono wpisze decyduje jego długość.

• Ogólna zasada mówi, że płaszcz jest tym elegantszy i bardziej formalny (na przykład wieczorowy), im jest dłuższy oraz im bardziej jest zamaszysty. 
• Klasyczna długość płaszcza, to długość do połowy łydki.
• Natomiast najbardziej praktyczna długość to długość ¾ w odniesieniu do całej sylwetki (zakrywa większą część ciała, ale nadmiernie nie przeszkadza).
• Im mniej cięć, tym fason szlachetniejszy.

Jak rozróżniać damskie płaszcze?

W damskiej garderobie klasycznej fasony płaszczy określa się w oparciu o linię, a następnie o krój wszycia rękawa.

 

W oparciu o linię płaszcze dzielimy na następujące typy:

 

• Redingot, czyli płaszcz wcięty i półwcięty – typowy redingot, to płaszcz używany dawniej przez mężczyzn do konnej jazdy (riding coat); długi, rozszerzony od pasa w dół, z pelerynką i wysokim kołnierzem. W wersji damskiej wcięcie z linii pasa przeniesione jest nieco wyżej, pod linię biustu. Chodzi o podniesienie środka ciężkości, co dodaje sylwetce lekkości i wysmukla biodra. Dobrze uszyty redingot, nie nazbyt obfity na dole świetnie „gubi biodra”. Redingot mocno wcięty i zamaszysty na dole, z obfitym kapturem przyjął nazwę Anna Karenina.

 

• Ołówek, czyli płaszcz, który pozbywa się damskich atrybutów, talii i biustu. Najlepiej prezentuje się na sylwetce chłopięcej, wysokiej i smukłej, zapoczątkowanej przez Chanel. Forma opiera się tu na ramionach, linia jest prosta i dość blisko ciała.

 

• Trapez, linia niezawodna jeśli chodzi o dodawanie lekkości sylwetkom krępym, o szerokich biodrach. W (każdym) płaszczu zasadniczo chodzi o to, by dobrze leżał w ramionach, a opierając się na nich, nie wspierał się (nie był przyciasny) w biodrach. Trapez idealnie oddaje nam tę przysługę. Różnica obwodu pomiędzy górą a dołem nie musi być duża, czasem wystarczy niewielka, tak że po założeniu płaszcza, dzięki złudzeniu optycznemu, można w ogóle nie zauważyć fasonu trapezowego.

 

• Linia sportowa z paskiem. Zauważmy, że żaden z powyższych płaszczy nie charakteryzuje się paskiem. Pasek przy płaszczu zazwyczaj nadaje mu charakter sportowy, niezobowiązujący. Płaszcze z paskiem są raczej krótkie (w okolicy kolan), dość luźne i proste w kroju. Najczęściej mają naszywane kieszenie oraz inne atrybuty świadczące o ich sportowym (swobodnym) charakterze. 

 

W oparciu o krój wszycia rękawa płaszcze dzielimy na następujące typy:

 

• Kimono, czyli model potocznie nazywany nietoperzem. Charakteryzuje się tym, iż nie ma klasycznego wykroju na rękaw, jest to model przypominający literę T, zazwyczaj krojony w całości, nie oddziela się tu rękawa szwem.

 

• Pacha klasyczna, czyli coś, co jest tak oczywiste, że już tego nie zauważamy. Tymczasem warto wiedzieć, że ręka jest najbardziej dynamiczną częścią ciała, stąd też od zawsze przysparzała rzemieślnikom szyjącym urania wiele problemów. Dopiero eliptyczny wykrój klasycznej pachy i wykrój klasycznego rękawa zainicjowany przez angielskich krawców, zaradził tym niedogodnościom.

 

• Raglan. Linia wszycia rękawa jest tu usytuowana nie jak w kroju klasycznym opisanym wyżej, ale od dołu pachy w kierunku kołnierza, tak z przodu, jak i na plecach.

 

&

Ideałem jest płaszcz, który jest tak dobrze uszyty (skonstruowany) względem naszej sylwetki, że staje się ona w nim posągowa, czyli inaczej mówiąc nabiera klasycznych proporcji, prostuje się i wertykalizuje. 

Pozdrawiam ♥

• Przygotowując wpis korzystałam z książki krakowskiego krawca Jerzego Turbasy pt. „Ubierając kobietę sukcesu”. 
• Zdjęcie tytułowe zawiera płaszcze (od lewej): Vivetta, Saint Laurent, Jil Sander (www.tsum.ru) oraz fotos z filmu Anna Karenina, 2012, reż. Joe Wright. Na zdjęciu Alicia Vikander.