Niegdysiejszy stały, a przy tym spójny pakiet form: wyglądu, zachowania i postaw dziś został zastąpiony niezliczonymi alternatywami i najróżniejszymi mieszankami stylowymi. Mamy ogromne możliwości wyboru życiowych postaw, które powodują jednak spory chaos wewnętrzny, a co za tym idzie, komplikują budowanie stabilnej tożsamości. „Tożsamość” rozumiem tu jako zespół pasujących do siebie i wspierających się wzajemnie elementów, takich jak: wygląd, sposób bycia, język i system wartości.
Trzaskające mrozy wymuszają na nas zmianę perspektywy. Estetyka ubioru schodzi na dalszy plan ustępując miejsca praktyczności, czyli inaczej mówiąc, ma nam być po prostu ciepło. Dziś zastanowimy się, czy zimą rzeczywiście musimy zrezygnować z estetyki na rzecz praktyczności? Czy tych dwóch elementów na pewno nie da się połączyć? Czy może był ciepło i jednocześnie ładnie – w stylu klasycznym?
Sposób poradzenia sobie ze świeżym macierzyństwem, podobnie jak sposób poradzenia sobie z innymi nowymi / trudnymi etapami w życiu zależy nie tylko od czynników zewnętrznych, ale też od naszej kondycji mentalnej, na którą składa się między innymi sposób widzenia rzeczywistości, a nawet sposób, w jaki opisujemy ją słowami.
Pośpiech to stan, który determinuje dziś nasze życie. Śpieszymy się notorycznie. Bywa, że przyzwyczajeni do wiecznego pośpiechu nie zastanawiamy się już, dlaczego właściwie się śpieszymy… Czasem warto zatrzymać się i pomyśleć czy zaoszczędzone dwie minuty zmienią coś w naszym życiu? Czy są one warte tego, by narażać na szwank swoją kulturę osobistą albo stawiać innych w niezręcznych sytuacjach? Nie na darmo mówi się, że pośpiech jest wrogiem elegancji. I nie chodzi tu tylko o wygląd, ale także kulturalny sposób bycia.
Nieubłaganie wchodzimy w tę porę roku, która zmusza nas do zakładania na siebie coraz większej ilości ubrań, łącznie z okryciami wierzchnimi. Do przygotowania dzisiejszego wpisu skłoniło mnie pytanie, które większość z nas zapewne sobie zadaje: co zrobić z czapką i szalikiem po wejściu do pomieszczenia, w którym nie ma szatni?
Dzień Wszystkich Świętych to oprócz Bożego Narodzenia prawdopodobnie najpopularniejsze święto w Polsce. Mówiąc „najpopularniejsze” mam tu na myśli: najbardziej skomercjalizowane. W zalewie coraz większych chryzantem, coraz wymyślniejszych, modnych w danym sezonie zniczy oraz w rywalizacji na suto zastawiony nagrobek gubimy ważny wymiar tej uroczystości. I wcale nie chodzi mi tylko o wymiar duchowy. Postępujący konsumpcjonizm sprawia, że gubimy już nawet wymiar publiczny tego święta.
Teza, którą stawiam w tym wpisie jest taka, że styl działania biur, urzędów i innych miejsc użyteczności publicznej, a także firm komercyjnych, odzwierciedla ogólny poziom kapitału społecznego i kulturowego, którym posługują się ludzie. Czuć w tym coś w rodzaju ogólnej mentalności. Bez wątpienia to właśnie placówki sektora publicznego powinny być wzorcowe pod względem kultury obsługi, a także bardziej ogólnie: kultury pracy.
W strukturach rynku odzieżowego odzież damska zajmuje około 57%, dla porównania: odzież męska to przedział około 24%, dziecięca około 19%. Zapewne właśnie ta dysproporcja oraz fakt, że moda damska jest manipulowana błyskawicznie zmieniającymi się trendami powoduje, że większość ubrań dla pań nie jest obliczona na to, by przetrwać próbę czasu. Producenci wychodzą z założenia, że decyzjami zakupowymi kobiet kierują krótkotrwałe emocje, a nie długoterminowa strategia.
Każdy styl życia pociąga ze sobą jakieś zobowiązania i są to na ogół zobowiązania w sferze publicznej. Chodzimy do pracy, do szkoły, do teatru, spotykamy się ze znajomymi, bierzemy udział w uroczystościach rodzinnych, uprawiamy sport, przesiadujemy z dzieckiem na placu zabaw albo spacerujemy z psem po łąkach.
Zauważmy, że to właśnie na fundamencie rozmowy opiera się to, co nazywamy ogładą. O ile rozmowa z kimś znajomym lub bliskim raczej nie sprawia nam szczególnych kłopotów, bo wydaje nam się być czymś naturalnym, o tyle nawiązanie zwyczajowej pogawędki z obcą osobą często przekracza nasze możliwości mentalne. Tymczasem umiejętność odezwania się do kogoś obcego w sposób cywilizowany sprawia, że otwiera się dla ludzi możliwość wzajemnego poznania się, następnie zaufania sobie, a potem nawet stworzenia mikrowspólnoty. Buduje relacje, a co za tym idzie – kapitał społeczny.
W klasycznej elegancji liczy się nie tylko fason ubrania i gatunek materiału, z którego zostało ono uszyte, ale również umiejętność dobrania do okoliczności odpowiedniego wzoru na tkaninie. Klasyka opiera się na dwóch podstawowych zasadach: regularności i harmonii. Zasady te dotyczą również wzorów na materiałach.
Na początku był parasol, czyli czasza z jasnej tkaniny z podtrzymującym ją stelażem służąca do ochrony przed słońcem (od włoskiego sole – słońce). Z biegiem czasu określeniem „parasol” zaczęto nazywać również urządzenie chroniące przed deszczem. Wyparło ono stosowane wcześniej określenie „parapluj” (od francuskiego pluie – deszcz). Panie z towarzystwa parasoli używały dużo częściej niż paraplujów, ponieważ gdy padał deszcz po prostu nie wychodziły z domu, bo nic ich do tego nie obligowało.
Savoir-vivre jest stylem pociągającym. Kojarzy się z wyrafinowaniem. W najprostszym rozumieniu człowiek savoir-vivre’u to ktoś, kto potrafi docenić piękne i unikalne przedmioty, dobrze się ubiera i ogólnie rzecz ujmując, konsumuje same frykasy i delicje, a ponadto, jak mawiają Francuzi, jest „comme il faut”, czyli „jak należy” w każdej sytuacji. Trudno nie zgodzić się, że takie wyobrażenie tworzy aurę pewnej wyjątkowości.
Jednym z najtrudniejszych problemów, z jakim savoir-vivre stara się uporać, jest trudność w okiełznaniu emocji. Na początek podkreślmy, co jest bardzo ważne dla całokształtu, że we współczesnym savoir-vivrze, który uwolnił się z więzienia sztywnych, nienaruszalnych konwenansów, emocje są mile widziane. Aspirując do miana ludzi kulturalnych musimy jednak nauczyć się nad nimi pracować. Nieotamowane emocje bywają przyczyną konfliktów i pozbawiają nas zdolności do trzeźwej, zbliżonej do obiektywności oceny sytuacji oraz właściwej, w miarę spokojnej reakcji.
